Duidelijk onderscheid moet gemaakt worden tussen speren, lansen en pieken. Ze zijn alledrie wel zogenaamde "paalwapens", maar ze verschillen wezenlijk onder elkaar.
|
Het belangrijkste wapen van de ridder te paard is de lans. Tijdens de late 13de eeuw werd de aanval van ridderscharen uitgevoerd met de lans onder de arm, punt naar voren gericht. Deze lans was tamelijk lang, drie meter tot vier meter, met een eerder kleine punt. De punt was zo klein en spits omdat ze moest toelaten maliën en platenvesten te doorboren. De belangrijkste functie van een lans is dus te steken, gezeten op een paard. De schacht was meestal gemaakt van essenhout en had overal dezelfde dikte. Aan de lans kon de ridder een vaantje (pennoen) vastmaken met zijn kleuren. Voor een eenvoudige ridder was dit driehoekig. Een baanderheer, die ongeveer twintig ridders aanvoerde, had een rechthoekig banier. 
|
|
Een lans is niet geschikt om mee te werpen, zij is te zwaar en te lang. Daarvoor gebruikte men een speer. Met een lengte van ongeveer twee meter en een dunnere schacht kon men met dit wapen ook werpen. Maar deze manier van oorlogsvoering werd nog zeer zelden gebruikt in de late 13de eeuw.
|
|
Een geliefd wapen voor voetsoldaten was de piek. Ze was iets kleiner dan de lans (tussen de twee en drie meter) maar had een iets dikkere schacht. De punt was wel ongeveer dezelfde. Het wapen werd gebruikt op twee manieren. In de aanval dient ze om de vijand op een "veilige" afstand te kunnen raken. In de verdediging kan de piek in de grond geplant worden om een charge met paarden op te vangen. Dit gebeurde ook tijdens de Guldensporenslag.  De combinatie van de piek met de goedendag bewees een zeer effectieve verdediging op te leveren. In Kortrijk stonden de Vlamingen zodanig opgesteld dat er afwisselend een man met een piek naast een man met een goedendag stond. De mannen met de piek vingen de schok van de riddercharge op en de mannen met de goedendag maakten het werk af.
|
Terug naar begin van de pagina.
Email ons!
