De late 13de eeuw is een tijd dat de wapenuitrusting van krijgsvolk ingrijpend begon te veranderen. Tot dan toe was de belangrijkste bescherming nog steeds de maliënkolder. Dat begon nu langzaamaan te evolueren naar plaat. Een van de eerste visueel herkenbare plaatonderdelen waren de scheenplaten.

Scheenplaten Deze miniatuur toont een vroeg voorbeeld van dergelijke scheenplaten. Enkel de voorkant van het onderbeen wordt beschermd (buiten de knieplaat). Dergelijke platen konden gemaakt worden uit "cuir bouilli" of ijzer. Cuir bouilli is leer dat gehard wordt door het in kokend water of kokende was onder te dompelen en dan in de gewenste vorm te persen. Tijdens het afkoelen zal het verharden. Zelf heb ik gekozen voor een ijzeren variant. Mijn reconstructie is bewust tamelijk primitief gehouden. Dit om twee redenen. Ten eerste was dit een zeer nieuwe pantservorm die nog in de kinderschoenen stond en waarvan rond 1302 meer dan waarschijnlijk de definitieve vorm nog niet was bereikt. Ten tweede stel ik een ridder van laagste adel voor, die niet de middelen had om de beste uitrustingsstukken aan te schaffen, en zich daarom moest tevreden stellen met wat minder mooi afgewerkte platen.

Er moet wel op gewezen worden dat de meeste ridders in 1302 nog steeds voor de overgrote meerderheid maliënkousen droegen. Tijdens de Guldensporenslag op 11 Juli vochten de ridders en de rest van het Vlaamse leger echter te voet. Maliënkousen zijn dan tamelijk hinderlijk. Mijn stelling is dat ze daarom hun maliënkousen niet zullen gedragen hebben indien ze konden beschikken over dergelijke scheenplaten.

Terug naar begin van de pagina.

Naar de volgende pagina.

Naar de vorige pagina.